Poesía Abierta

Preparar nuestro equipaje, las maletas, los sombreros, los visados, desearnos muy buenas noches, irnos, ir a otro cuarto, otro barrio y otra ciudad, distante, bajo otro sol, otra galaxia y otro tiempo, otra intemperie, cúmulo de estrellas diferente, otro sinfín, paralelo o simplemente interior. Ya estamos agotados. De palabras. Del silencio, que se nos echa, de lo dispuesta que está, y desde siempre, a caer la noche. Del verano siempre somnoliento. Y qué lento es el consciente que en su mirada envuelve todo. Y qué rápido este instante ya agarra su maleta y jamás vuelve. Y se queda alguien o algo solo. A amarle. A amarle para siempre. Mientras, hasta la eternidad no es eterna. Zhivka Baltadzhieva Lo que escribo viaja sin mí. * Mi idioma dice lo mismo y su distinto sin contradecirse. * Destejo lo que escribo, araño y escupo, pero me continúa. * Estas líneas me llevan la contraria, son el antídoto a favor de mí mismo. * Todo lo bueno se desvanece en la papelera. * Ni siquiera el idioma no...

Tras la cruz y la horca nos arrastramos miles de años. Y galgos fuimos que pisan incautos los talones de la desintegración nuclear. El desplome de la historia nos arroja ahora con trueno en el espasmo del amor. Y no hay más. Y no hay nada más. *** След кръста и бесилото вървяхме хиляди години. И хрътки бяхме по петите на разпадането на ядрата. A cгромолясването на историята ни изхвърля с грохот в спазъма на обичта. И друго няма. Друго няма. Друго няма. Preparar nuestro equipaje, las maletas, los sombreros, los visados, desearnos muy buenas noches, irnos, ir a otro cuarto, otro barrio y otra ciudad, distante, bajo otro sol, otra galaxia y otro tiempo, otra intemperie, cúmulo de estrellas diferente, otro sinfín, paralelo o simplemente interior. Ya estamos agotados. De palabras. Del silencio, que se nos echa, de lo dispuesta que está, y desde siempre, a caer la noche. Del verano siempre somnoliento. Y qué lento es el consciente que en su mirada envuelve todo. Y qué rápido este instante y...

NOSOTROS Puerto total, territorio agónico de frecuencias enloquecidas, anclado en su propia expansión, hipnótico sueño, descarado y áspero, en la espiral de la escurridiza mañana entre resplandecientes helechos e higueras olorosas. Artefacto, creado por la suma de neutrinos + hidrógeno + helio + elementos pesados + estrellas + 95 % de fuerza oscura. ¿Qué alucinamos con las rocas, las lluvias torrenciales y los ocasos que hierven en la constelación de Pegaso? Multitudes de Casandras con el corazón ametrallado por el precario devenir. НИЕ Проход към всичко, агонизиращи в подлуднали честоти територии, закотвени в собственото си разрастване, сън хипнотичен, нагъл и сух, в спиралата на изплъзващата се утрин между изгрева на мъховете и острия аромат на смоковница. Машинка, сглобена от сбора на неутрино + хидроген + хелий + тежки елементи + звезди + 95 % тъмна енергия. Какво халюцинираме със скалите, дъждовете тропически, или залеза, който ври в съзвездието Пегас? Тълпи от Касандри със сърце ...

Los pormenores son lo más importante. Una carta olvidada en el bolsillo e ilegible después de pasar por la lavadora, la mirada en la que no me he fijado, la voz de lo no dicho, el aliento del campo temblando en resonancias momentáneas, el cotidiano y único rostro de mi madre que se ha ido. Los pormenores son lo amado. Cada vez quedan menos en este mundo civilizado. Industria, grandes cantidades de lo mismo. Y ni gota de lo otro. Pensaba el retrato del exánime dedo meñique de tu mano izquierda en el museo de los más íntimos recuerdos, pero reproducirán mi mente y mi corazón huidizo y no sé dónde protegerte. *** Подробностите са най-важното. Писмото, забравено в джоба, неразчетимо след като е преминало през пералнята, погледът, който отминах без внимание, гласът на неизреченото, дъхът на полето трептящо в светкавични отзиви, всекидневното единствено лице на майка, която си отиде. Подробностите са което обичаме. Все по-малко остават в света цивилизован. Индустрия, несметни количества от в...